จีนเตรียมต้อนรับผู้นำทั่วโลกที่เซินเจิ้น ดินแดนแห่งเอไออันน่าทึ่ง แต่มีบางอย่างที่พวกเขาจะไม่ได้เห็น

ที่มาของภาพ, Getty Images
- Author, ลอรา บิกเกอร์
- Role, ผู้สื่อข่าวบีบีซีประจำประเทศจีน
- Reporting from, เมืองเซินเจิ้น, ประเทศจีน
- Published
- เวลาอ่าน: 11 นาที
หวง ซื่อฮวา ในวัย 27 ปี กำลังใช้ชีวิตตามแบบฉบับความฝันของชาวจีน
เขาทำงานเป็นวิศวกรให้กับบริษัทผลิตหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ชั้นนำแห่งหนึ่งในเมืองเซินเจิ้น เมืองขนาดใหญ่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีนแห่งนี้ได้รับการยกย่องจากจีนว่าเป็นต้นกำเนิดของอนาคตโลกไฮเทคที่ขับเคลื่อนด้วยปัญญาประดิษฐ์หรือเอไอ (AI) หุ่นยนต์ และนวัตกรรมที่พัฒนาขึ้นเองภายในประเทศ
โดรนบินโฉบเฉี่ยวบนท้องฟ้าเพื่อส่งอาหารเย็นให้คุณ รถแท็กซี่ไร้คนขับเปิดเพลงผ่อนคลายระหว่างเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง และหุ่นยนต์ไม่ได้แค่ส่งคาปูชิโนให้คุณเท่านั้น แต่ยังอธิบายถึงที่มาของเมล็ดกาแฟด้วย
"เราได้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นในเซินเจิ้น" หวงกล่าว ขณะที่ถูกรายล้อมไปด้วยหุ่นยนต์รูปร่างคล้ายมนุษย์ที่กำลังชงกาแฟและเล่นหมากรุก "คนหนุ่มสาวจำนวนมากจากทั่วประเทศจีน ผู้เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นและความฝัน ได้หลั่งไหลมาที่นี่"
ในตอนนี้พวกเขาทั้งหมดกำลังใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการคิดค้นวิธีการทำให้หุ่นยนต์ฉลาดขึ้น
ชาวจีนเรียกเซินเจิ้นว่า "เมืองแห่งความฝัน" ฉายานี้เหมาะสมกับเมืองนี้เป็นอย่างยิ่ง เพราะมันเป็นหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดของจีน ตั้งอยู่ใกล้กับฮ่องกง และเป็นจุดเริ่มต้นของการเติบโตอย่างก้าวกระโดดของประเทศเมื่อหลายสิบปีก่อน
สินค้าอุตสาหกรรมที่ผลิตในเมืองนี้สะท้อนให้เห็นถึงการเติบโตของจีน เริ่มจากตุ๊กตากะหล่ำ ตามด้วยโทรทัศน์ ไอโฟน รถยนต์ไฟฟ้า โดรน และปัจจุบันคือหุ่นยนต์ ซึ่งดึงดูดหวงและคนรุ่นใหม่ชาวจีนที่มีความทะเยอทะยาน
"สิ่งมหัศจรรย์" ที่วิศวกรหนุ่มสาวเหล่านี้กำลังไล่ล่าอยู่นั้นเป็นหัวใจสำคัญของวิสัยทัศน์อันกล้าหาญของ สี จิ้นผิง สำหรับประเทศจีน ดังนั้นจึงไม่มีสถานที่ใดที่เหมาะกับการแสดงให้เห็นวิสัยทัศน์นั้นมากไปกว่าเซินเจิ้น ซึ่งจะเป็นเวทีสำคัญเมื่อผู้นำโลกเดินทางมาถึง ทั้งประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ ของสหรัฐฯ ประธานาธิบดีวลาดิเมียร์ ปูติน ของรัสเซีย และบุคคลสำคัญอื่น ๆ ที่จะเข้าร่วมการประชุมสุดยอดทางเศรษฐกิจระดับโลกในสัปดาห์นี้
แต่กระนั้น เมืองชายฝั่งที่ฉูดฉาดแห่งนี้ยังมีอีกด้านหนึ่งที่พวกเขาจะไม่มีโอกาสได้เห็น ขับรถออกไปจากตึกระฟ้าสูงตระหง่านไปยังย่านซาจิ่ง (Shajing)และซงกัง (Songgang)ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแหล่งผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ส่วนใหญ่ของโลก คุณจะพบกับความท้าทายต่าง ๆ ที่จีนภายใต้การปกครองของ สี จิ้นผิง กำลังเผชิญอยู่

"ทุกคนรู้สึกว่าชีวิตยากลำบาก" คนงานก่อสร้างคนหนึ่งบอกกับเราและเสริมว่า "โรงงานหลายแห่งย้ายที่ตั้ง และคนงานก็ตกงาน"
จีนยังคงมีความเชี่ยวชาญในการผลิตสินค้าเป็นอย่างมาก และเซินเจิ้นก็เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงเรื่องนั้น แต่เมืองแห่งนี้ก็ยังเป็นประจักษ์พยานที่แสดงให้เห็นถึงปัญหาที่กำลังรุมเร้าจีนซึ่งมีเศรษฐกิจใหญ่เป็นอันดับสองของโลกด้วย วิกฤตอสังหาริมทรัพย์ยังไม่จบลง และกำลังบั่นทอนความเชื่อมั่นต่ออนาคต นี่คือหนึ่งในเมืองที่ค่าครองชีพสูงที่สุดของจีน แต่แม้กระทั่งที่นี่ คนขับแท็กซี่ก็ยังบอกเราว่า บ้านของเขามีมูลค่าเหลือเพียงหนึ่งในสามของราคาตอนแรกเท่านั้น
ตลาดอสังหาริมทรัพย์ที่อ่อนแอและการใช้จ่ายของผู้บริโภคที่ซบเซา ส่งผลให้หลายครัวเรือนซื้อสินค้าน้อยลง โรงงานต่าง ๆ พึ่งพาการส่งออกมากขึ้น ในขณะที่ผู้ผลิตหลายรายลดการผลิต ลดขนาดบริษัท ใช้ระบบอัตโนมัติเข้ามามากขึ้น หรือไม่ก็ย้ายฐานไปที่อื่นเพื่อหาแรงงานที่ค่าจ้างถูกกว่า
ผลที่ตามมาคือจำนวนคนทำงานที่หันไปทำงานชั่วคราวในระบบเศรษฐกิจแบบรับจ้างงานอิสระเพิ่มมากขึ้น ซึ่งมักได้รับค่าจ้างต่ำกว่าและสวัสดิการน้อยกว่า
"เซินเจิ้นไม่ใช่เมืองมหัศจรรย์" คนขับรถส่งของวัย 40 กว่าปีคนหนึ่งกล่าว โดยไม่ต้องการเปิดเผยชื่อ
"บางคนบอกว่าเซินเจิ้นมีทองคำอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่ตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นแล้ว มันไม่ใช่เมืองที่คุณจะมาแล้วประสบความสำเร็จได้ง่าย ๆ ถ้าคุณไม่ทำงานหนัก คุณจะไม่มีอะไรเลย"
บีบีซีใช้เวลาหลายวันในเซินเจิ้นเพื่อสำรวจความก้าวหน้าสองด้านที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงของจีน ด้านหนึ่งคือศักยภาพอันน่าทึ่งของเอไอ และอีกด้านหนึ่งคือความวิตกกังวลของผู้ใช้แรงงานที่กังวลว่าจะมีที่ว่างสำหรับพวกเขาในอนาคตที่เอไอสร้างขึ้นหรือไม่

วันพุธเป็นวันกินแซนด์วิชและชานมไข่มุกในสำนักงานของเด็กซ์ฟอร์ซ เทคโนโลยีส์ (DexForce Technologies)
ลิฟต์ของสำนักงานเต็มไปด้วยวิศวกรและนักพัฒนาหนุ่มสาวที่กำลังมุ่งหน้าไปยังชั้นที่ถูกต้องเพื่อรับคาร์โบไฮเดรตและน้ำตาลฟรี ซึ่งจะเป็นพลังงานสำหรับช่วงบ่าย พวกเขาเบียดเสียดกันผ่านสิ่งประดิษฐ์ฝีมือพวกเขาระหว่างทาง ซึ่งก็คือหุ่นยนต์สีเหลืองขนาดเท่าคนจริงที่มีแขนขา ที่ตั้งอยู่เต็มพื้นที่ในทุกซอกทุกมุม
"ผมเชื่อว่าภายในหนึ่งทศวรรษ หุ่นยนต์จะสามารถรับใช้มนุษยชาติได้ดียิ่งขึ้น โดยการรับงานที่ซ้ำซากจำเจหรือแม้แต่งานอันตราย" หวงกล่าว งานเหล่านั้นอาจเป็นอะไรก็ได้ตั้งแต่การเสิร์ฟกาแฟไปจนถึงงานในเหมือง และพวกมันกำลังได้รับการฝึกฝนสำหรับงานพวกนั้นทั้งหมดในห้องปฏิบัติการแห่งอนาคตนี้ ซึ่งเครื่องจักรของหุ่นยนต์จะเคลื่อนไหวอย่างไม่เป็นจังหวะ กระตุก หรือโยกตัวไปมาขณะเรียนรู้ที่จะทำงานอย่างเหมาะสม
สำหรับเขาแล้ว "เซินเจิ้นก็เหมือน 'อเมริกา' อีกแห่งหนึ่ง เพราะที่นี่คล้ายคลึงกับในสหรัฐอเมริกาตรงที่คนหนุ่มสาวจำนวนมากสามารถทำความฝันให้เป็นจริงและสร้างความร่ำรวยได้ตามที่ปรารถนา"
นี่คือสิ่งที่ สี จิ้นผิง ต้องการได้ยิน ขณะที่เขากำลังผลักดันให้จีนเป็นผู้นำในโลกเทคโนโลยีขั้นสูง เซินเจิ้นเป็นสถานที่แห่งโอกาสมายาวนาน แต่หวงและเพื่อนร่วมงานของเขาต้องการทำมากกว่านั้น พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องการรักษาความเป็นผู้นำด้านการผลิตของจีนไว้เท่านั้น แต่ต้องการพลิกโฉมอุตสาหกรรมในด้านนี้ของจีนด้วย

นอกเหนือจากการทำให้ "ชีวิตของเราสะดวกสบายยิ่งขึ้น" แล้ว หวงยังมองว่าเอไอจะช่วยให้ "โลกทั้งใบกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน หรือที่หมายถึงหมู่บ้านโลก (global village) เอไอมีศักยภาพที่จะส่งเสริมความเท่าเทียม และโอกาสที่จะเกิดความเท่าเทียมที่ขับเคลื่อนด้วยเอไอนั้น สำหรับผมแล้วเป็นความเป็นไปได้ที่น่าตื่นเต้นที่สุด"
เขายิ้มอย่างกระตือรือร้นและอธิบายว่า เขาหวังว่าหุ่นยนต์จะช่วยให้ประเทศเศรษฐกิจเกิดใหม่ทั่วแอฟริกาและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สามารถพัฒนาตามทันได้ โดยการปรับเปลี่ยนสายการผลิตของประเทศเหล่านั้น
ทัศนะในแง่มุมบวกต่อการขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปในอาคารแห่งนี้ กลับขัดแย้งกับความไม่แน่นอนในส่วนอื่น ๆ ของเมืองเซินเจิ้น ที่ซึ่งยังไม่มีหุ่นยนต์ให้เห็นเลย ทว่านั่นเป็นเพียงความแตกต่างประการแรกเท่านั้น
ในย่านที่หวงอาศัยอยู่ พนักงานด้านเทคโนโลยีและการเงินเดินไปทำงานหลังจากออกกำลังกายตอนเช้า พร้อมจิบกาแฟที่อาจมีราคาสูงกว่า 30 หยวน (ประมาณ 150 บาท)
ขณะที่อีกด้านหนึ่ง รถสกูตเตอร์แล่นฉิวไปตามถนนซึ่งเต็มไปด้วยกองสินค้าสูงพะเนินที่กำลังถูกขนส่งไปมาระหว่างโรงงานต่าง ๆ ขณะที่พ่อค้าแม่ขายกำลังขายบะหมี่รสเผ็ดจานใหญ่สำหรับมื้อเช้าในราคาต่ำกว่า 3 หยวน (ประมาณ 15 บาท)

ด้านนอกตึกระฟ้าที่สูงที่สุดแห่งหนึ่งของเมือง นางลู่ วัย 50 ปี กำลังยกโทรศัพท์แนบหู โดยมือขวาของเธอกำลังใช้ปากกาเขียน ขณะที่มือซ้ายรับถุงจากไรเดอร์ส่งของ
เธอตะโกนบอกตัวเลขสำคัญสี่ตัวให้เพื่อนร่วมงานฟัง ซึ่งเป็นคำสั่งไปถึงหญิงชาวจีนอีกคนหนึ่งที่กำลังรอรับของ เพื่อที่จะนำขึ้นลิฟต์ไปส่งให้กับใครบางคนที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะ
นี่คือบรรยากาศเร่งรีบช่วงเที่ยงด้านนอกของตึกเซก พลาซ่า (SEG Plaza) อาคารสูง 70 ชั้นที่มีผู้เช่าหลายพันราย ซึ่งลู่เคยเป็นหนึ่งในนั้น
"ฉันเคยทำธุรกิจเล็ก ๆ อยู่ที่ชั้นสอง ฉันขายแผงวงจร" เธอกล่าว "แต่ตอนนี้ทำธุรกิจยากขึ้นมาก และค่าเช่าก็สูงขึ้นด้วย"
เซินเจิ้นซึ่งมักถูกยกให้เป็นซิลิคอนวัลเลย์ของจีน แต่เมืองแห่งนี้กำลังประสบปัญหาค่าเช่าที่พุ่งสูงขึ้นจากการไหลเข้ามาของเงินทุนกลุ่มใหม่ ทำให้ธุรกิจขนาดเล็กและธุรกิจดั้งเดิมต้องปิดตัวลง สำหรับ ลู่ ในวัย 50 ปี เธอไม่สามารถหางานใหม่ได้ จนกระทั่งพนักงานส่งของมาเสนอแผน ๆ หนึ่งให้เธอ
การรอลิฟต์อาจใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมง ซึ่งเป็นการเสียเวลาสำหรับคนขับที่พยายามรับออเดอร์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ดังนั้นลู่จึงกลายเป็นองค์ประกอบใหม่ในระบบเศรษฐกิจแบบจ้างงานชั่วคราว หรือ gig economy ที่กำลังเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา
"พนักงานส่งอาหารจะนำอาหารมาส่งที่หน้าทางเข้าอาคาร เราจะไปรับแล้วนำขึ้นไปส่งข้างบน พนักงานส่งอาหารจะจ่ายเงินให้เรา 2 หยวน [ประมาณ 10 บาท] ต่อออเดอร์" เธอกล่าวขณะที่ตัวก็เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา พนักงานส่งอาหารได้ค่าตอบแทนตั้งแต่ 4-8 หยวนต่อออเดอร์ (20-32 บาท) ดังนั้นลู่จึงได้รับส่วนแบ่งรายได้จากพวกเขาไม่น้อย
"ช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเที่ยงมีแค่สองหรือสามชั่วโมงเท่านั้น... ถ้าพวกเขาใช้บริการของเรา พวกเขาก็จะได้งานออร์เดอร์ส่งอาหารได้มากขึ้น และเราก็ได้รายได้เช่นกัน แต่ตลาดไม่ดีเลย ช่วงนี้ฉันได้เงินแค่ประมาณ 200 หยวนต่อวัน (ประมาณ 1,000 บาท)"

มีการประเมินว่ามีแรงงานชาวจีนประมาณ 200 ล้านคน หรือประมาณ 40% ของแรงงานในเขตเมือง ที่ต้องพึ่งพาการทำงานแบบชั่วคราว (gig work) คนขับรถส่งของจำนวนมากในเซินเจิ้นบอกกับเราว่า พวกเขาเลือกทำงานชั่วคราวเพราะมีโอกาสที่จะได้งานในโรงงานน้อยกว่าเมื่อก่อน
"เราต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ที่เราเผชิญอยู่" คนขับรถส่งของคนหนึ่งบอกกับเรา "ดีกว่ารอให้สถานการณ์ปรับตัวให้เข้ากับความต้องการของเรา" คนขับรถคนนี้บอก ขณะที่คนอื่น ๆ ก็กำลังรออยู่หน้าประตูโรงงานผลิตบุหรี่ไฟฟ้าเพื่อรอรับงานส่งสินค้าให้กับโรงงานอุตสาหกรรม
คนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วย คนขับรถอีกคนบอกว่าเขาไม่มีทางเลือกมากนัก เขาบอกว่า "ผมมีลูกสองคนต้องเลี้ยงดู และผมหยุดทำงานไม่ได้ ผมไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่นเลย"
การทำงานประจำมักบังคับให้ต้องมีการจ่ายเงินสมทบประกันสังคมและบำนาญ ซึ่งทำให้รายได้สุทธิที่ได้ในแต่ละเดือนลดลง แต่การทำงานแบบอิสระหมายถึงเงินสดในมือที่ได้มากกว่าและเวลาทำงานที่ยืดหยุ่นกว่า
"แรงงานส่วนใหญ่ชอบงานที่มีระยะเวลาไม่แน่นอนและสั้นกว่า เพราะทำให้พวกเขามีความยืดหยุ่นในการลาออกและย้ายงานได้ทุกเมื่อที่ต้องการ และพวกเขาไม่มีความต้องการที่จะเป็นพนักงานประจำ" หลี่ เสี่ยวเหอ ตัวแทนจัดหางานกล่าว
เขาเริ่มติดป้ายโฆษณาตามทางเท้ามากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อรับสมัครงานโรงงานชั่วคราวที่จ่ายค่าจ้างประมาณ 22 หยวนต่อชั่วโมง (ประมาณ 110 บาท) สำหรับงานประกอบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็ก
แม้ว่าจำนวนตัวแทนจำหน่ายก็ดูเหมือนจะลดลงเช่นกันจากการที่ร้านค้าหลายแห่งปิดตัวลง แต่นี่ก็เป็นอีกสัญญาณหนึ่งของการชะลอตัวในอุตสาหกรรมการผลิตแบบดั้งเดิม
"ธุรกิจของเราอาจจะไม่สดใสเหมือนแต่ก่อนแล้ว" หลี่กล่าว "เรารู้สึกได้ถึงผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในเซินเจิ้น"

การเปลี่ยนผ่านที่ว่านั้นเห็นได้ชัดแจ้งมาก
โดรนบินวนอยู่เหนือสนามหญ้าเขียวขจีของ "สวนสาธารณะทาเลนต์พาร์ก" (talent park) ที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะแถวริมฝั่งแม่น้ำของเมือง โดรนเหล่านั้นบินโฉบเฉี่ยวและพุ่งไปมาขณะส่งอาหารไปยังแท่นวางที่จัดไว้ นักท่องเที่ยวต่างยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อบันทึกภาพโดรนที่กำลังลงจอดพร้อมอาหารกลางวัน
"มันน่าทึ่งมาก เทคโนโลยีมันเยี่ยมสุด ๆ ฉันอยากให้มีแบบนี้ที่บ้านบ้างเหมือนกัน” นักท่องเที่ยวชาวแคนาดาคนหนึ่งอุทาน กาแฟที่เราสั่งไปซึ่งมีค่าส่ง 5 หยวน มาถึงในเวลาเพียง 15 นาทีเศษ และโดรนได้ลงจอดอย่างราบรื่น ทำให้ฉันรับออเดอร์ได้
"ผมเคยได้ยินมาว่าเมื่อหลายปีก่อน เซินเจิ้นเคยเป็นหมู่บ้านชาวประมง" อันเล่อ นักท่องเที่ยวจากเวียดนามกล่าว "ฮ่า แต่ตอนนี้ไม่ใช่หมู่บ้านชาวประมงแล้ว" เขาหัวเราะขณะสั่งออร์เดอร์ชานมให้ส่งทางโดรนมาให้ตัวเองและภรรยา
แม้จะแสดงให้เห็นถึงความชาญฉลาดมากมาย แต่ก็รู้สึกเหมือนเป็นการสาธิตสิ่งที่เป็นไปได้มากกว่าความเป็นจริงในชีวิตประจำวัน บริการส่งของซึ่งมีให้บริการเฉพาะบางพื้นที่เท่านั้น จะหยุดให้บริการเวลาสองทุ่มตามเวลาท้องถิ่น รถยนต์ไร้คนขับซึ่งต้องใช้แอปพลิเคชันแยกต่างหากในการสั่งการก็เป็นสิ่งใหม่เช่นกัน และยานพาหนะนี้ก็มีบริการนวดระหว่างทางด้วย
ในยามค่ำคืน ท่ามกลางแสงไฟนับพันที่เต้นระยิบระยับ โดรนเหล่านี้จะมีบทบาทที่แตกต่างออกไป พวกมันบินอยู่เหนือสวนสาธารณะเพื่อเตือนผู้คนให้ประพฤติตัวดีและไม่ก่อปัญหา

ไกลจากเส้นขอบฟ้าที่วาววับ เหล่าคนงานมารวมตัวกันรอบโต๊ะพลาสติกนอกร้านอาหารที่ขายหม้อไฟและอาหารทะเลเสียบไม้ราคาถูก
บนถนนสายนี้ยังมีร้านอาหารที่ราคาแพงกว่านี้อีก แต่ร้านแบบนั้นก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน เจ้าของร้านรายหนึ่งบอกกับเราว่ายอดขายลดลงกว่า 70% เนื่องจากพวกพนักงานไม่อยากจะใช้จ่ายเงินฟุ่มเฟือยไปกับมื้อเย็น
หลายคนใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มานานหลายสิบปี รวมถึง หวู ช่างก่อสร้างวัย 58 ปี เขาเดินทางมาจากมณฑลเสฉวน และมาถึงเมืองเซินเจิ้นในช่วงทศวรรษ 1990 ไม่นานหลังจากที่จีนเปิดเมืองให้แก่ธุรกิจต่างชาติ
เขาเป็นหนึ่งในผู้อพยพหลายล้านคนจากจังหวัดที่ยากจนกว่าที่เข้ามาทำงานในสายการผลิตหรืองานก่อสร้างตึกระฟ้า และผู้อพยพจากเมืองอื่นเหล่านี้ก็ยังคงเดินทางมาเรื่อย ๆ
ทุกคนที่เราพูดคุยด้วยมาจากที่อื่น พวกเขามักทำงานหนักถึง 14 ชั่วโมงต่อวัน และอาศัยอยู่ในหอพักรวม โดยมีเพียงความหวังที่จะได้งานที่มั่นคงและค่าจ้างที่ดีพอเพื่อส่งกลับบ้านให้ครอบครัว

สำหรับคนงานเหล่านี้ การระบาดของโควิด-19 ซึ่งทำให้ภาคการผลิตของจีนตกต่ำเป็นประวัติการณ์ ดูเหมือนจะเป็นจุดเปลี่ยนครั้งแรก
"หลังจากโควิดระบาด เงินเดือนของเราลดลงไปอย่างน้อยหนึ่งในสาม" หวูเล่า และบอกว่าหลังจากนั้นเงินเดือนของเขาก็ไม่เคยกลับมาเท่าเดิมอีกเลย
เขากล่าวเสริมว่า "ผมจะทำงานต่อไป ตราบใดที่คุณยังทำงาน คุณก็จะมีรายได้ ไม่ว่าจะได้เงินเดือนมากขึ้นหรือไม่ก็ไม่สำคัญ เพราะถ้าคุณยังทำงาน คุณก็จะมีรายได้ ถ้าเศรษฐกิจชะลอตัว เราทุกคนก็จะชะลอตัวไปด้วย ถ้าเศรษฐกิจเติบโต เราทุกคนก็จะดีขึ้น"
ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา เซินเจิ้นได้ทำตามคำมั่นสัญญาที่บอกว่า หากคุณทำงานหนัก แล้วชีวิตจะดีขึ้น
แต่ในเมืองที่กำลังถูกเปลี่ยนโฉมไปอย่างสิ้นเชิงด้วยระบบอัตโนมัติและเอไอ คำสัญญาเดิมนั้นกลับดูไม่มั่นคงเท่าที่ควรแล้ว































