چراغ‌های کریسمس در لندن روشن شد اما نگاه‌ها به صفحه گوشی خیره ماند

صدها نفر با گوشی‌هایشان از مراسم روشن شدن چراغ‌های کریسمس در خیابان کارنابی فیلم می‌گیرند.
توضیح تصویر، تصاویر از مراسم روشن کردن چراغ‌های کریسمس در خیابان کارنابی، واکنش‌های تندی را در فضای مجازی برانگیخت
    • نویسنده, ویکتوریا کوک
    • شغل, بی‌بی‌سی
  • منتشر شده در
  • زمان مطالعه: ۴ دقیقه

هفته گذشته وقتی بی‌بی‌سی ویدئویی از روشن شدن چراغ‌های کریسمس در خیابان کارنابی لندن منتشر کرد، بخش نظرهای آن پر شد از واکنش هزاران نفر به چیزی که دیده بودند.

واکنش کاربران، نه به چراغ‌های درخشان و نه به آتش‌بازی زیبا که به دریای تماشاگرانی بود که با گوشی‌هایشان فیلم می‌گرفتند.

یکی نوشته بود: «یادتان هست وقتی چیزها را مستقیم با چشم خودمان نگاه می‌کردیم؟ چه روزگار خوشی بود.» دیگری فقط نوشته بود: «چه صحنه غم‌انگیزی، واقعا غم‌انگیز.»

ناتالی کسیدی، بازیگر پیشین سریال ایست‌اندرز، نوشت: «چرا این گزارش به این موضوع اشاره نمی‌کند که هیچ‌کس این نمایش زیبا را با چشم خودش نگاه نمی‌کند؟ واقعا ترسناک و ناامیدکننده است.»

بسیاری در نظرهایشان پرسیده بودند چرا آدم‌ها به جای این که آتش‌بازی را با چشم خودشان ببینند، از آن فیلم می‌گیرند. یکی نوشته بود: «چه خوب که همه در لحظه زندگی می‌کنند. ۹۰ درصد احتمال دارد هیچ‌وقت هم دوباره این ویدئو را تماشا نکنند.»

از زمانی که تقریبا گوشی همه، دوربین دارد، پژوهش‌های متعددی انجام شده تا مشخص شود که ثبت رویدادها با عکس یا فیلم چه اثری بر حافظه ما می‌گذارد.

بسیاری از این پژوهش‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که عکس یا فیلم گرفتن از چیزی، نه تنها به ما کمک نمی‌کند آن لحظه را به خاطر بسپاریم، بلکه در واقع ممکن است مانع شود آن را دقیق به یاد بیاوریم.

دانشمندان اسم این پدیده را «آسیب ناشی از عکس گرفتن» گذاشته‌اند؛ اصطلاحی که نخستین بار دکتر لیندا هنکل، روان‌شناس، در سال ۲۰۱۴ و در جریان پژوهش درباره این موضوع به کار برد.

پژوهش‌ها و آزمایش‌هایی که بعدها درباره حافظه انجام شد، بارها نشان داده که انسان‌ها ناخودآگاه کار به خاطر سپردن را به دوربین می‌سپارند و دیگر مغزشان را برای به یاد سپردن رویدادها در همان لحظه‌ای که اتفاق می‌افتند، به کار نمی‌گیرند.

دکتر رگر می‌گوید که وقتی آدم‌ها با گوشی از رویدادی فیلم می‌گیرند، کمتر احتمال دارد بافت‌ها، بوها، منظره‌ها و صداهای آن را به خاطر بیاورند
توضیح تصویر، دکتر رگر می‌گوید که وقتی آدم‌ها با گوشی از رویدادی فیلم می‌گیرند، کمتر احتمال دارد بافت‌ها، بوها، منظره‌ها و صداهای آن را به خاطر بیاورند
از % title % عبور کنید و به ادامه مطلب بروید
خبرنامه
خبرنامه بی‌بی‌سی فارسی

گزیده‌ای از مهم‌ترین خبرها، گزارش‌های میدانی و گفت‌وگوهای اختصاصی را هر هفته در ایمیل خود دریافت کنید.

اینجا مشترک شوید

پایان % title %

برای دکتر کیتلین رگر از دانشگاه کالج لندن، نکته جالب این ماجرا آن همه آدمی نیست که فیلم می‌گیرند، بلکه کسانی است که در فضای مجازی از این موضوع عصبانی‌اند: «امسال اولین سالی نیست که آدم‌ها به مراسمی می‌روند و آن را از پشت صفحه نمایش تماشا می‌کنند اما نکته مهم این است که امسال بحث‌های انتقادی زیادی در افکار عمومی شکل گرفته است. به نظرم این واقعا، اتفاقی مثبت است.»

به گفته این استاد دانشگاه، نظرهایی مثل آنچه زیر ویدئوی خیابان کارنابی نوشته شده، «چیزهای زیادی درباره جایگاه کنونی ما به‌عنوان یک جامعه می‌گوید» و نشان‌دهنده «ناخشنودی ما از میزان نفوذی است که شرکت‌های بزرگ فناوری بر زندگی‌مان دارند.»

خانم رگر می‌گوید که این تغییر نگرش نسبت به گوشی‌ها و فیلم گرفتن از رویدادها دلایل مختلفی دارد؛ از جمله ممنوعیت استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای افراد زیر ۱۶ سال در بریتانیا که قرار است از مارس ۲۰۲۷ اجرا شود و همچنین شکایت‌هایی در آمریکا که از شرکت‌های شبکه‌های اجتماعی مطرح شده است.

به گفته او، این خبرهای منفی‌تر «درک عمومی» را بالا برده و مردم را تشویق می‌کند که «بخواهند کنترل بیشتری بر این فناوری‌ها داشته باشند.»

در یکی دیگر از مراسم روشن کردن چراغ‌ها، این بار در خیابان آکسفورد، برگزارکنندگان از تماشاگران خواستند با روشن کردن چراغ‌قوه گوشی‌هایشان به نورپردازی مراسم جلوه بیشتری بدهند
توضیح تصویر، در یکی دیگر از مراسم روشن کردن چراغ‌ها، این بار در خیابان آکسفورد، برگزارکنندگان از تماشاگران خواستند با روشن کردن چراغ‌قوه گوشی‌هایشان به نورپردازی مراسم جلوه بیشتری بدهند

کیتلین رگر گفت که شاید «موج انتقادها» از ویدئوی خیابان کارنابی به این دلیل باشد که پای کریسمس در میان است و مردم به‌شدت معتقدند که کریسمس را نباید از پشت گوشی تجربه کرد: «ما، به‌عنوان پدر و مادرهای نسل هزاره، کریسمس‌های پیش از گوشی‌های هوشمند را به یاد داریم.»

«تصورات خیلی عمیقی از معنای آن روزها برای خودمان داریم و فکر می‌کنم آدم‌ها روزبه‌روز بیشتر از این ناراحت می‌شوند که بچه‌هایشان همان تجربه‌ها را ندارند، یا از این که فناوری میان بچه‌هایشان و این تجربه‌ها فاصله انداخته است. پدر و مادرها حالا واقعا از سلطه‌ای که فناوری بر زندگی خانواده‌شان پیدا کرده، ناراحت شده‌اند.»