بارندگی‌های اخیر، دشت‌های ولسوالی شیرین‌تگاب را پوشیده از شقایق کرد

در پی بارندگی‌های اخیر در ولسوالی شیرین‌تگاب ولایت فاریاب، در شمال افغانستان، این روزها ‌گل‌های سرخ شقایق سر از خاک برآورده و جلوه خاصی از زیبایی طبیعت را به نمایش گذاشته و این منطقه را به مقصدی جذاب برای گردشگران تبدیل کرده است.

افغان‌ها هم‌زمان با فرارسیدن بهار، در دشت‌های پوشیده از شقایق‌ که در افغانستان به آن لاله سرخ نیز می‌گویند طبق رسم دیرینه که ریشه‌های عمیقی در شمال افغانستان دارد گرد هم می‌آیند.

تصاویری که خبرگزاری فرانسه منتشر کرده نشان می‌دهد که خانواده‌ها در میان مزرعه‌هایی انبوه از گل‌های شقایق، به دره‌های ولسوالی شیرین‌تگاب، در نزدیکی مرز ترکمنستان، رفته‌اند.

غوث‌الدین، مردی ۷۹ ساله که همانند بسیاری از افغان‌ها تنها یک نام دارد، می‌گوید: «نزدیک به ۱۰ سال خشکسالی بود، نه گلی می‌رویید و نه سبزه‌ای.»

او که برای دیدن این گل‌ها سه ساعت رانندگی کرده، می‌افزاید: «امسال به لطف خداوند سال بسیار خوبی بود.»

در زمستان گذشته و در نخستین ماه‌های فصل بهار امسال بسیاری از ولایت‌ها افغانستان شاهد برف و بارندگی‌های خوبی بود که موجب سرسبزی طبیعت و خوشحالی کشاورزان شده است.

محمد اشرف، بازدیدکننده ۳۵ ساله، نیز می‌گوید بیش از یک دهه است که چنین حجم گسترده‌ای از شقایق‌ها را ندیده بود.

او به خبرگزاری فرانسه گفت: «حالا شقایق‌های سرخ زیادی روییده و می‌بینید که مردم برای تفریح و پیک‌نیک به اینجا می‌آیند.»

افق‌های ولسوالی شیرین‌تگاب در بهار امسال با شقایق‌های معمولی روشن شده است؛ نه با شقایق‌های سرخ رنگ تریاک که کشت آن از سوی مقام‌های حکومت طالبان ممنوع اعلام شده است.

در شمال افغانستان جشنواره لاله سرخ، جشنواره اصلی نوروز است. در روزهای پس از نوروز تا چند ماه بعد دشت‌ها و تپه‌های سرسبز ولایت‌های بلخ، فاریاب، سمنگان و برخی دیگر از مناطق شمال افغانستان از لاله سرخ پوشیده می‌شود.

بسیاری از افغان‌های ساکن شمال کشور در سال‌های پیش از حاکمیت طالبان و پس از برگزاری جشن نوروز در شهر مزارشریف، راهی این مناطق می‌شدند تا از شقایق‌ها دیدن کنند.

حکومت طالبان که تفسیر سخت‌گیرانه‌ای از شریعت اسلامی دارد، برگزاری جشن‌ نوروز و جشن‌های مرتبط با آن را متوقف کرده است. با وجود این، رسم دیدار از شقایق‌ها که جایگاه ویژه‌ای در شعر و موسیقی افغانستان نیز دارند همچنان پابرجا مانده است.

اوریان زِرا، عکاسی که کتابی درباره افغان‌ها و گل‌ها منتشر کرده، می‌گوید که گل‌ها بخش جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره مردم افغانستان هستند.

او به خبرگزاری فرانسه گفت: «یک افغان به‌محض این‌که فضای کوچکی در باغچه‌اش داشته باشد، گلی می‌کارد. حتی در اردوگاه‌های بی‌جاشدگان هم می‌توان جایی برای گل یافت. آن‌ها گل‌ها را بر پکول، کلاه سنتی، خودشان قرار می‌دهند و حتی شیرینی‌هایی با گل تهیه می‌کنند.»

به گفته تقی واحدی، نویسنده افغان، گل شقایق در سال‌های جنگ نیز نقشی نمادین داشته و اغلب بر تابوت جنگجویان گذاشته می‌شد.

او به خبرگزاری فرانسه گفت: «جان‌باختن در راه میهن یا در راه دین و ایمان، نوعی تولد دوباره و ورود به زندگی نو تلقی می‌شد.»

این گل در کشورهای دیگری مانند بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند نیز نماد یادبود کشته‌شدگان جنگ‌هاست؛ جایی که مردم شقایق‌های مصنوعی را به نشانه یادآوری قربانیان بر لباس خود می‌زنند.

با این حال، به گفته آقای واحدی، امروزه در افغانستان شقایق بیش از هر چیز «نماد سرزندگی و تازگی» است.

او می‌گوید: «هم‌زمان با نو شدن جامه‌ای طبیعت، انسان‌ها نیز می‌خواهند رنگ‌های تازه‌ای به زندگی خود بیاورند.»