اختصاصی با منصور بهرامی: «شاه به راحتی ترامپ را در تنیس می‌برد»

منصور بهرامی پرافتخارترین تنیس‌باز ایرانی امسال هم برای حضور در رقابت‌های ویمبلدون دعوت شده است. تنیس‌باز ۷۰ ساله‌ای که ویمبلدون چند سال قبل به خاطر او قانون محدودیت سنی‌اش را لغو کرد و حالا هم در مسابقات دو نفره با رقیبانی بازی می‌کند که دست‌کم ۲۰ سال از او کوچک‌ترند.

آقای بهرامی هنوز هم بین تماشاگران محبوب است و کماکان با «شیرین‌کاری‌هایش» نه تنها کل تماشاگران حاضر در ورزشگاه را هیجان‌زده می‌کند بلکه با استقبال گسترده مخاطبان شبکه‌های مجازی هم روبرو می‌شود.

او در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی فارسی هم از وضعیت حال حاضر تنیس جهان گفت، هم از تجربه بازی با کوین کاستنر و دیدار با شون کانری و هم مقایسه‌ای انجام داد بین مهارت تنیس محمدرضا شاه پهلوی و دونالد ترامپ.

یانیک سینر، بخت اول قهرمانی در ویمبلدون

در بخش انفرادی مردان در ویمبلدون هم مانند تمام تورنمنت‌های چند سال اخیر یانیک سینر و کارلوس آلکاراس بخت‌های اصلی قهرمانی هستند. در واقع با توجه به فاصله‌ای که این دو نفر بین خودشان و دیگران ایجاد کرده‌اند، اگر در شرایط ایده‌آل باشند، فرصت قهرمانی برای دیگران چیزی نزدیک به صفر می‌شود. خبر خوب برای سایر تنیس‌بازها این است که ورزشکار اسپانیایی به دلیل مصدومیت غایب است.

آقای بهرامی اما معتقد است که کماکان مدعیان قهرمانی کار سختی برای کنار زدن سینر دارند: «راجع به سینر فکر می‌کنم که اولین شانس قهرمانی در مسابقات باشد. درست است که در رولان گاروس زیاد ندرخشید ولی خب یادمان نرود که ۶-۳، ۶-۲، ۵-۱ جلو بود، خب آن هوای خیلی گرم پاریس که حدودا روی ۴۰ درجه (سانتیگراد) رفته بود تاثیر زیادی داشت.»

منصور بهرامی می‌گوید همه افراد در برابر گرمای شدید واکنش یکسانی ندارند و به اعتقاد او، سینر در آن مسابقه به دلیل گرما از نظر جسمی به‌شدت افت کرده بود و دیگر توان حرکت نداشت. به گفته او، اگر شرایط آب‌وهوایی عادی بود، سینر به‌راحتی آن مسابقه را می‌برد. بهرامی با اشاره به اینکه دمای هوای امسال ویمبلدون به آن شدت نیست، او را همچنان شانس اول قهرمانی می‌داند: «اینجا هم الان هوا به آن گرمی نیست، فکر می‌کنم که شانس اول باشد.»

جوکوویچ؛ اعجوبه‌ای که سن و سال نمی‌شناسد

تقریبا اکثر کارشناسان تنیس معتقدند که در حال حاضر نواک جوکوویچ بعد از سینر و آلکاراس بهترین بازیکن جهان است و سایرین چند پله پایین‌تر از فوق ستاره صربستانی قرار دارند.

جوکوویچ در ویمبلدون اما فراتر از انتظارات ظاهر شده است، او نه تنها رکورد بیشترین برد در بخش انفرادی مردان (۱۰۵) که در اختیار راجر فدرر بود را شکست بلکه در ۳۸ سالگی در مسابقه‌ای که طولانی‌ترین یک‌چهارم نهایی ویمبلدون بود (۵ ساعت و ۱۴ دقیقه) فلیکس اوژه آلیاسیم را شکست داد.

منصور بهرامی معتقد است که او حالا حتی فشار کمتری را هم برای قهرمانی احساس می‌کند: «در هر صورت جوکوویچ اینجا خیلی راحت‌تر بازی می‌کند و فشار چندانی (از نظر روانی) به آن صورت به خودش نمی‌آورد.»

«فکر می‌کنم که الان راحت‌تر شده است. برای چی؟ برای این که مثل سابق دیگر شانس اول قهرمانی مسابقات نیست. به همین دلیل می‌گوید اگه بردم که بردم و اگه نه هم که هیچ. فشار اضافه روی خودش نمی‌گذارد.»

«اینجا طرفدار کوکو گاف هستم»

با حذف آرینا سابالنکا، زن شماره یک تنیس جهان، و ایگا اشواینتک، مدافع قهرمانی ویمبلدون، بار دیگر این نظریه مطرح شد که برخلاف بخش مردان، فوق‌ستاره‌های زن تنیس جهان نمی‌توانند برای مدتی طولانی ثبات خود را در بالاترین سطح حفظ کنند.

منصور بهرامی می‌گوید: «بازی خانم‌ها واقعا با بازی مردان فرق می‌کند. هر سال اینجا ما یک قهرمان جدید می‌بینیم. متاسفانه در اکثر موارد دختران را می‌بینید که یک گرنداسلم می‌برند و دیگر نمی‌توانند قهرمانی را تکرار کنند.»

«ولی من اینجا راستش طرفدار کوکو گاف هستم. امیدوارم که گاف بازی‌ها را ببرد. الان اگر یکی به نظر من شانس قهرمانی داشته باشد، همین بازیکن است.»

«بک‌هند یک دست از بین نمی‌رود»

به اعتقاد بسیاری از هواداران تنیس «بک‌هند یک دست»، زیبا‌ترین ضربه در این ورزش محسوب می‌شود. ولی با حذف استن واورینکا و گریگور دمیتروف الان دیگر هیچ بازیکنی در مسابقات نمانده است که از این «ضربه کلاسیک» استفاده کند.

با این حال آقای بهرامی برعکس بسیاری از کارشناسان تنیس اعتقاد ندارد که این ضربه «رو به انقراض» است: «الان بیشتر بازیکن‌ها دو دستی بک‌هند می‌زنند. در زمان من همه یک دستی بودند. بازیکنی بود به اسم فرو مک‌میلن، که چندین بار قهرمان ویمبلدون و اوپن آمریکا در بخش دو نفره شد. اهل آفریقای جنوبی بود و در دهه۱۹۶۰ هم فورهند و هم بک‌هندش را دو دستی می‌زد.»

«اصلا فدراسیون تنیس آفریقای جنوبی او را قبول نمی‌کردند و می‌گفتند، (با این شیوه بازی) تو باعث خجالت ما می‌شوی. قبولش نمی‌کردند در صورتی که چندین گراند اسلم برده بود.»

«من فکر می‌کنم که همیشه بازیکن بک‌هند یک دستی باشد ولی خب فعلا بیشتر همه از بک‌هند دو دستی استفاده می‌کنند. برای مثال (ریچارد) گسکه یکی از بهترین بک‌هندها را داشت، یک دستی هم بود، به نظرم بازیکن‌های دیگر هم خواهند آمد که بتوانند آن گونه بازی کنند.»

«شاه به راحتی ترامپ را در تنیس می‌برد»

محمد رضا شاه پهلوی هم در دوران تحصیل در سوئیس و هم بعد از آن در ایران هم به طور جدی تنیس بازی می‌کرد و از هواداران این رشته بود. شاید هم یکی از دلایلی که آن زمان تهران میزبان یک مسابقه معتبر جهانی با شرکت بازیکنان معتبر بود و ایران با حضور بازیکنانی مانند منصور بهرامی و تقی اکبری قدرت اول تنیس آسیا به شمار می‌رفت، همین باشد.

از سوی دیگر منصور بهرامی از نزدیک در یک رویداد خیریه تنیس در عمارت دونالد ترامپ در فلوریدا حضور داشته است.

آقای بهرامی در مورد مقایسه تنیس شاه با رئیس جمهور آمریکا در یک مسابقه خیالی می‌گوید: «شاه می‌برد، به راحتی می‌برد. او تنیس را خیلی دوست داشت، بازی هم می‌کرد. هم خودش، هم شهبانو بازی می‌کردند. خوب هم بازی می‌کردند.»

«من دو سه روز در خانه دونالد ترامپ بودم. بیست و شش، هفت سال پیش بود که ما را برای خیریه دعوت کرده بود که برای (کمک به درمان) سرطان پروستات پول جمع کنیم. تمام دوستان میلیاردرش را هم دعوت کرده بود.»

«ما هم بازی کردیم. من بودم با جیمی کانرز و (بیورن) بورگ و (جان) مک‌انرو و این‌ها. نزدیک به یک میلیون و هفتصد هشتصد هزار دلار هم پول جمع شد برای کمک به درمان سرطان پروستات.»

آقای بهرامی در مورد سطح بازی رئیس‌جمهور آمریکا نیز گفت: «بازی‌اش بد نیست، تفریحی بازی می‌کند. برای آدم‌های آماتور بد نیست. بک‌هند یک دست می‌زند.»

در تنیس مدرن بازیکنان هنگام فورهند و بک‌هند «گریپ» (طرز گرفتن راکت در دست) را تغییر می‌دهند تا «اسپین» (چرخش توپ) بیشتری ایجاد کنند، در حالی که بازیکنان نسل قبلی تنیس همه ضربات را با گریپ «کانتینانتال» (گریپی که الان برای سرویس و والی استفاده می‌شود) می‌زدند.

وقتی از آقای بهرامی پرسیدم که آیا دونالد ترامپ هم هنگام بازی این کار را انجام می‌دهد یا نه، در پاسخ گفت: «نه بابا اسپین و این‌‌ چیزها را بلد نیست. فقط توپ را آن طرف تور می‌زند.»

«بازی با کوین کاستنر و خوش‌وبش با شون کانری»

منصور بهرامی بارها با سلبریتی‌ها برخورد داشته است، اما یکی از مواردی که بیش از بقیه در خاطر او مانده، خوش‌وبش با شان کانری، ستاره درگذشته سینماست.

شان کانری، علاوه بر سینما، فوتبالیست مطرحی هم بود و حتی گفته می‌شد شانس پیوستن به منچستر یونایتد را هم داشته است اما در دوراهی بین فوتبال و سینما، دومی را انتخاب کرد تا «مشهورترین جیمز باند تاریخ» شود.

به گفته آقای بهرامی، شان کانری «تنیس‌باز بدی هم نبوده است» و از هواداران تنیس‌باز سرشناس ایرانی هم محسوب می‌شده است: «آمد پیش من و گفت: "من باید دست شما را بفشارم،. من، خیلی خیلی از بازی‌هاتون لذت بردم." من هم دیدم وقتی آقای سر شان کانری چنین چیزی می‌گوید، واقعا باعث خوشحالی‌ام ‌شد و چندین بار باهم ناهار و شام خوردیم.»

منصور بهرامی درباره اولین برخوردش با این هنرپیشه نامدار اسکاتلندی می‌گوید: «اولین باری که دیدمش در مسابقات رولان گاروس (سال ۲۰۰۲) بود. آن موقع که (جنیفر) کپریاتی مقابل سرینا ویلیامز بازی می‌کرد. راستش دلم نمی‌خواست بروم اذیتش کنم و مثلا بگویم من طرفدار شما هستم.»

«اما او آمد پیش من و گفت که من شان کانری هستم و خوشحال می‌شوم که با تو دست بدم. من هم گفتم که واقعا باعث افتخار من است و تشکر کردم. بعد از آن چند بار همدیگر را دیدیم.»

آقای بهرامی در مورد این که از بین سلبریتی‌هایی که با آن‌ها بازی کرده، کدامیک تنیس بهتری بازی می‌کرده‌اند، نیز گفت: «پارسال با کوین کاستنر در جزیر نکر (یک جزیره اختصاصی و لوکس در منطقه کارائیب متعلق به ریچارد برانسون، کارآفرین و میلیاردر معروف) بازی کردم که تنیسش خیلی خوب بود.»

انتخاب بازیکن ایده‌آل

آقای بهرامی در ادامه نظرش را در مورد بهترین «ضربات تاریخ تنیس» گفت و این که بازیکن ایده‌آل او هرکدام از این مهارت‌ها را از چه کسی می‌گیرد. او همچنین از هم‌تیمی‌های ایده‌آلش گفت و بازیکنی که بیش از همه دوست داشته شکستش دهد: